Çıkar güzel bir şeydir. Ve gerçek ermiş insanlar, kendi çıkarlarını çok iyi bilip gözetmiş insanlardan çıkar.

İnsan önce çıkarına bakarak içine döner, kendisi için gerçekten iyi olanı araştırır ve giderek daha iyisini bulur, buldukça kendi çıkarıyla yakının çıkarının bir olduğunu görür, yakınlarını da gözetir kendini de gözetir.

Sonra gide gide bir bakar ki kendi çıkarıyla düşman sandığının da çıkarı birmiş. Kendi çıkarıyla canlı cansız her varlığın çıkarı da birmiş. Zaten varlığın bütününden ayrı tek bir damla, tek bir nesne yokmuş, hepsi de birmiş; zaten o zaman ne çıkar kalırmış geride ne de başka bir kelime, hepsi birleşip bütünleşirmiş kelimelerin.

Çıkarın üstüne çıkacak kadar ermeden kendi çıkarını bilip gözetemeyen insan, birilerinin çıkarlarının kölesi olur olsa olsa. Ermenin yoluna başkalarından gidilmez çünkü. Her insan kendi içinden erer.