Hepsinden Önce Şiir Vardı · II. Ölüm ve Ayrılık — Gözlerinin İçi Toprak · Şiir 27/120

---

güneşli bir gündü sonbaharda
kendi halimde pineklerken
o çıktı karşıma
o çocuk
tüm dünyanın çocukluğunun somutlaştığı
o çocuk

abi dedi
abi diye seslendi
bir uçurtma yapar mısın
benim için

bir uçurtma yaptık altı köşeli
çıtası çocukluk saflık
üstü umut döşeli
sonra kırlara uzandık
çocuk neşeliydi çok neşeli
rüzgarlara saldık uçurtmayı
çocuk da onunla kanatlandı sanki

ve birden
ne olduğunu anlamadan
kapkara oldu gökler
gök mavisinin yerini çelik mavisi aldı
çelik kanatların çırpması
çarpması
gök gürüldetti
bombalar büyüdü yukarıdan üstümüze doğru
canhıraş feryatlar yükseldi
nice engin yüreklerin çırpıntısı
duruluverdi
dağ gibi niceleri
yıkılıverdi

bir bizdik ayakta kalan
ölüm hızla kaplamaktaydı her yanı
bomba bomba ölüm
kurşun kurşun ölüm
yağıyordu hala

çocuk anlamadı önce
etrafı tarayan gözlerinde şaşkınlık
sonra dikildi göklere bu şaşkın bakışlar
şaşkınlığın yerini korku aldı

görünce kendininkinden daha yukarıda
kan kusturucu uçurt… uçakları

---

← körfez  |  İçindekiler  |  alarm →

© 2026 Mustafa Acungil. Tüm hakları saklıdır. Bu kitap web sitesinde ücretsiz okunması için sunulur ve zaman zaman güncellenebilir (canlı kitap · Sürüm: 2026-08). Bağlantıyı paylaşmakta özgürsünüz; metni kopyalayıp başka yerde yayımlamak izne tabidir. Ayrıntı → Haklar ve Kullanım.