Hepsinden Önce Şiir Vardı · III. Şehir, Mekân ve İnsan — En Sevdiğim Şehrimin Hikayesi · Şiir 60/120
bırakma kendini be istanbul
yılların yorgunluğuna
sarhoş naralarına
cinayete
soyguna
teröre
dayan be istanbul
bekleme be istanbul
dinsin diye şu kan
akan kan kanmazmış akışına
bin yıllık şehirsin
kim vardı seninle?
kalk ayağa
boğulma
uyan be istanbul
durma be istanbul
hangi ip bağlar seni
gel halkaya
gökler sema etsin seninle
daha kaç köprün varsa yansa da
çökme be İstanbul
dayanırsın sen
uyumaz
çökmezsin
türbelerinle, metrolarınla, tünellerinle yere
teknelerinle, martılarınla, akıntılarınla denize
minarelerinle, asma köprülerinle, gökdelenlerinle göğe
temel atmışsın
sen yıkılmaz
unutulmazsın
← kırmızı göklü karanlık şehir | İçindekiler | uğultu →
© 2026 Mustafa Acungil. Tüm hakları saklıdır. Bu kitap web sitesinde ücretsiz okunması için sunulur ve zaman zaman güncellenebilir (canlı kitap · Sürüm: 2026-08). Bağlantıyı paylaşmakta özgürsünüz; metni kopyalayıp başka yerde yayımlamak izne tabidir. Ayrıntı → Haklar ve Kullanım.
