Elmayı Gördün Mü? · Sayfa 4/33
Afant olduğumu öğrendiğimde, ne zamandır bu halde olduğumu merak ederek geçmişime dönüp bir sorgulama yaptım. Çocukluk dönemlerimi pek hatırlamam, ama ilkokul yıllarımda bir gün babamın bıyıkları olup olmadığını merak ettiğimi net bir şekilde hatırlıyorum. Bu merak aslında, afantazyayla ilgili olarak zihnimde kök salan ilk anılardan biriymiş meğerse. O zamanlar, babamı sabahları ve çoğu gece görüyordum; sabah 9 gibi evden çıkıp gece yarısı işten dönüyordu. İlkokul birde, tek kanal olan TRT'nin gece yarısında İstiklal Marşı ile kapanmasına kadar televizyon izlerdim. Babamı sabahları ve geceleri görürdüm. Ama tuhaf bir şekilde, bıyıkları var mı diye düşündüğümde zihnimde babamın net bir resmini canlandıramıyordum. Görüntüsünü oluşturamıyor, onun yüzüne dair hiçbir detayı hatırlayamıyordum. İşte bu durum, o yaşta bile zihnimi meşgul eden bir şey olmuştu, ama o zamanlar bunun bir eksiklik ya da sıra dışı bir şey olduğunun farkında değildim. Afantazyanın ne olduğunu, zihnimdeki bu boşluğun ne anlama geldiğini anlamama daha on yıllar vardı.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, bu anıyı soyut olarak da olsa neden bu kadar canlı hatırladığımı daha iyi anlıyorum. Afant zihnimin işleyişindeki farkı bana hissettiren ilk işaretlerden biriydi bu belki de. Babamın bıyıkları gibi basit bir detay bile zihnimde eksik kalmıştı. Aslında onu her gün görüyordum, ama zihnimde onun net bir görüntüsünü yaratamıyordum. Bunu o zamanlar hiç sorgulamadım. Babamın görüntüsünü ya da başkalarınınkini zihnimde canlandıramamak, bana o yaşlarda doğal bir şeymiş gibi geliyordu. Fakat bu durumun ne kadar derin ve kapsamlı bir şey olduğunu, sadece bir eksiklik değil, kimliğimi şekillendiren bir durum olduğunu ancak yıllar sonra fark edebildim.
Şimdi, babamın ya da başka insanların yüzleri bilinçli zihnimde hala yok. Evet, bilinçaltımda bir yerlerde bu görüntüler muhakkak var, çünkü onları tanıyabiliyorum. Birini gördüğümde, o kişiyi tanıdığımı biliyorum, ama bu, görsel bir hatırlama ile değil, bir tür derin algıyla oluyor. Bunu anlamak, afantazyanın beni nasıl etkilediğini ve hayatımın her alanında izlerini nasıl bıraktığını her geçen gün daha derinlemesine idrak etmemi sağlıyor.
Zihnimde boşlukta kalan bu anılar, afantazyanın bende yarattığı farkındalıkla şekillendi. Babamın bıyıklarını merak edişim, o yaşta bile zihinsel imgeler dünyasındaki boşluğumu anlamaya başladığımın bir işaretiydi belki de. O zaman belki hissedip tam olarak anlamadığım bu fark, şimdi hayatımı şekillendiren ve kendimi anlamamı sağlayan önemli bir yapı taşı oldu. Afantazya, sadece zihinsel bir eksiklik değil; duygusal ve bilişsel süreçlerimizi de etkileyen bir kimlik özelliği.
*******
**Afantazya, sadece zihinsel bir eksiklik değil; duygusal ve bilişsel süreçlerimizi de etkileyen bir kimlik özelliği.**
*******
← İLETİŞİM TİPİM: SOYUT | İçindekiler | SİYAH BEYAZ GEÇMİŞ →
© 2024, 2026 Mustafa Acungil. Tüm hakları saklıdır. Bu kitap web sitesinde ücretsiz okunması için sunulur ve zaman zaman güncellenebilir (canlı kitap · Sürüm: 2026-08). Bağlantıyı paylaşmakta özgürsünüz; metni kopyalayıp başka yerde yayımlamak izne tabidir. Ayrıntı → Haklar ve Kullanım.
