Her pazartesi akşamı, 2023’ten bu yana aralıksız.
Muhabbetli Kapanış, haftayı muhabbetle kapatıp yenisini muhabbetle açtığımız çevrimiçi grup oturumu. Google Meet üzerinden buluşuyoruz; saat 21.30’da başlıyor, çoğu zaman 23.00’e, bazen gece yarısına kadar sürüyor.
Neye yarıyor?
Oturumun kendisi kadar, oturumun beklenmesi de işe yarıyor. Hafta içinde biriken bir şeyin pazartesi akşamı konuşulacağını bilmek, o şeyi taşımayı değiştiriyor.
Hafta içinde sizi çok daraltan, sıkışmış hissettiren bir durum düşünün. Pazartesi akşamı bunu paylaşabileceğinizi, üzerine birlikte düşüneceğinizi ve bir çıkış yolu arayacağınızı bilmenin rahatlığı öyle kıymetli ki…
Kübra M. · Tamamını okuyun ↓
Müfredat yok. Müfredatımız yaşam.
Önceden hazırlanmış bir program izlemiyoruz. Katılımcılar haftalarından ne getirirse onu ele alıyoruz — bir karar, bir tıkanma, bir sevinç, bir soru. Konu, odaya gelenle birlikte oluşuyor.
Katılmak için konuşmak zorunda değilsiniz
Mikrofon ya da kamera açma zorunluluğu yok. Sadece dinlemek isteyen dinler. Söz almak isteyen el kaldırır, sırası gelince mikrofonunu açar. Mikrofon açamayacak durumdaysanız sohbetten yazarsınız — o da aynı şekilde ele alınır.
Bu, yıllardır işleyen bir denge: odada hem uzun süredir gelenler var hem ilk kez katılanlar; hem konuşanlar var hem yalnızca dinleyenler.
Kendisinden öğrendiklerim, olaylara ve hayata farklı bir pencereden bakmamı sağladı. […] Muhabbetli Kapanış, hocaya doğrudan ulaşabildiğiniz bir mecra olması açısından çok avantajlı.
Bir üye
Nasıl katılırım?
Oturumların katılım bağlantısı YouTube kanal üyelerine açık. Üye olduğunuzda her hafta pazartesi günü bağlantıya erişebilirsiniz.
Kanalı yalnızca izlemek isterseniz üyelik gerekmiyor — kanal burada. Üyelik, canlı oturumlara katılım içindir.
Oturumlara katılıyorsanız, sizde ne yaptığını yazar mısınız? Yeni gelecek kişiler için en iyi anlatım sizinki oluyor: Görüşünüzü alabilir miyim?
Bir üyenin anlatımı
Muhabbetli Kapanış: Yeni Bir Rota
Muhabbetli Kapanış oturumları, son yıllarda yaşamımın vazgeçilmez parçalarından biri oldu. Bu oturumlarda söz alıyor; kendime dair bazen çok önemli, bazen de son derece sıradan görünen bir paylaşımda bulunuyorum. Fakat Mustafa Acungil’in farklı düşünme ve ele alma biçimi, çoğu zaman anlattığım olayın alt katmanında ya da arka planında duran asıl meseleye bir anda ışık tutuyor. Hemen o anda, bakış açımda bir dönüşüm meydana geliyor.
Üstelik bu dönüşüm yalnızca yeni bir farkındalık edinmekle sınırlı kalmıyor. Fark ettiğim şeyi eylemlerime nasıl yansıtabileceğime dair yollar da açılıyor. Ben paylaşıyorum, birlikte istişare ediyoruz; zihnim yeni bir rota oluşturuyor ve hayat devam ediyor. Belki de bu oturumların benim için en kıymetli tarafı tam olarak burada: Konuşulanlar, oturum sona erdiğinde geride kalmıyor; gündelik yaşamın içine karışarak benimle birlikte yol almaya devam ediyor.
Hatta hafta içinde sizi çok daraltan, sıkışmış hissettiren bir durum düşünün. Pazartesi akşamı bunu paylaşabileceğinizi, üzerine birlikte düşüneceğinizi ve bir çıkış yolu arayacağınızı bilmenin rahatlığı öyle kıymetli ki… Bu oturumlar yaşananları sakin bir şekilde ele alacağınız anı sunuyor.
Elbette Muhabbetli Kapanışlarda her zaman problemlerden söz edildiğini düşünmeyin. Haftalar içinde birbirimizin güzel gelişmelerine, sevindirici haberlerine ve heyecanlarına da aynı ölçüde tanıklık ediyoruz. Burada yalnızca zor zamanlarda birbirimize destek olan değil, hayatın güzelliklerini de birlikte karşılayan bir topluluk var.
Oturumlarda, kitaplarda ve videolarda karşılaştığım bazı kavramların zamanla hayatımın bir parçası olduğunu fark ediyorum: İç parçalarımla konuşmak, bir şeyi kendime fazlasıyla yaklaştırdığımda onun yakıcı ve yıkıcı gücünü fark etmek, insanlar hakkında zihnimde oluşturduğum avatarların gerçeği yansıtmayabileceğini görmek, kendi merkezimde kalabilmek…
Bunlar bir süre sonra yalnızca anlamını bildiğim kavramlar olmaktan çıkıyor. Yaşayan, hareket eden ve ihtiyaç duyduğum anda bana göz kırpan yol arkadaşlarına dönüşüyor. Bazen bir olayın içindeyken, bazen bir ilişkiyi anlamaya çalışırken, bazen de kendimden uzaklaştığımı hissettiğimde karşıma çıkıyorlar. Bana bazen durmamı, bazen sadece kabul etmemi, bazen de orada bekleyen fırsatı sessizce işaret ediyorlar.
Muhabbetli Kapanışlarda bir araya gelen topluluğun paylaşımlarını da kendi yaşamımdan ayrı düşünemiyorum. Anlatılan her hikâye doğrudan benim hikâyem olmasa da mutlaka hayatımın bir yerine dokunuyor. Bir başkasının sorusu bazen benim henüz soramadığım bir soruyu görünür kılıyor; onun fark ettiği bir çıkış yolu, benim zihnimde de yeni bir kapı aralıyor.
Böylece her oturum yalnızca bireysel bir paylaşım alanı değil; birbirimizin deneyimleri aracılığıyla birlikte düşündüğümüz, sevindiğimiz ve dönüştüğümüz canlı bir öğrenme ortamına dönüşüyor.
— Kübra M.