Her pazartesi akşamı 21.30’da bir odada buluşuyoruz. 2023’ten bu yana aralıksız.

Adı Muhabbetli Kapanış. Kapanış diyorum ama aslında bir başlangıç saati: hafta yeni kurulurken, insanın içinden “bu hafta neyle uğraşacağım” sorusu geçerken.

Müfredat yok. Müfredatımız yaşam.

Bu cümleyi duyunca insanlar ikiye ayrılıyor. Bir kısmı rahatlıyor. Bir kısmı tedirgin oluyor — ne konuşulacağı belli olmayan bir odaya girmek kolay değil.

Tedirgin olan haklı, ama olan şey şu: kim neyle geldiyse o konuşuluyor. Birinin haftası bir yere takılmıştır. Biri bir kararın eşiğindedir. Birinin güzel bir haberi vardır ve onu paylaşacak yer arıyordur. Oradan başlıyoruz, nereye gideceğini kimse baştan bilmiyor.

Hazırlık yapmıyorum. Sunum yok, slayt yok, “bu hafta şu konuyu işleyeceğiz” yok. Bunu yıllardır böyle yürütüyor olmamın sebebi şu: hazırlanmış bir konu, odadaki insanın o akşam getirdiği şeyin önüne geçiyor.

21.30’da başlıyoruz, 23.00 gibi bitiyor. Bazen gece yarısını buluyor. Google Meet üzerinden.

Konuşmak zorunda değilsiniz

En çok sorulan şey bu, o yüzden baştan söyleyeyim.

Mikrofonunuzu açmak zorunda değilsiniz. Kameranızı açmak zorunda değilsiniz. Sadece dinlemek için gelen insanlar var ve haftalarca öyle kalanlar oldu — hiçbiri tuhaf karşılanmadı.

Söz almak isteyen el kaldırıyor. Mikrofonu açmak istemeyen ya da açamayan sohbete yazıyor; ben de oradan okuyorum. Yani odaya girmenin tek şartı orada olmak.

Odada ne oluyor

Bunu benim anlatmam eksik kalır, çünkü ben odanın bir tarafındayım. Oturumlara yıllardır gelen Kübra geçen ay şunu yazdı:

Hafta içinde sizi çok daraltan, sıkışmış hissettiren bir durum düşünün. Pazartesi akşamı bunu paylaşabileceğinizi, üzerine birlikte düşüneceğinizi ve bir çıkış yolu arayacağınızı bilmenin rahatlığı öyle kıymetli ki…

Bir şey daha yazmıştı ve ben onu okuyunca odanın asıl işini daha iyi anladım: konuşulanlar oturum bitince geride kalmıyor. Gündelik hayatın içine karışıp insanla birlikte yol almaya devam ediyor.

Ve her akşam sorun konuşulmuyor. Birbirimizin iyi haberlerine, sevinçlerine, heyecanlarına da aynı ölçüde tanıklık ediyoruz. Zor zamanda destek olan değil, güzel zamanı da birlikte karşılayan bir topluluk var orada.

Neden şimdi anlatıyorum

Çünkü oda yıllardır var ve ben bunu neredeyse hiç anlatmadım.

Bir şeyi yıllarca yapınca insan onun herkesçe bilindiğini sanıyor. Oysa dönüp baktığımda gördüm ki bu odayı hiçbir yerde doğru düzgün anlatmamışım.

Kapı YouTube kanal üyeliğiyle açılıyor. Ama bir odanın nasıl bir yer olduğunu dışarıdan anlamak zor; o yüzden önce görmek isteyene iki oturum konuk olma imkânı açtım.

Önce görmek isterseniz iki oturum konuk olabilirsiniz → Muhabbetli Kapanış