Büyük afetler nadir olur diye düşünürüz. Yaşamımızın ‘normal’ini oluşturma peşindeyizdir. Bazen birkaç hafta geçer, bazen birkaç yıl, bazen daha uzun bir süre… Ama büyük bir afet olur, gelir bulur bizi. Bu afetlerin en önde geleni kendi ölümümüzdür zaten. Ama ölüm sadece kendi ölümümüz olarak değil, yakınlarımızın, sevdiklerimizin, iş yaptığımız insanların ölümleri şeklinde de gelir bulur…

Kendini tanıyor musun? Hani demiş ya, İlim ilim bilmektir İlim kendin bilmektir Sen kendini bilmezsin Ya nice okumaktır. Bunu böyle çok ulvi bir şey gibi algılıyoruz genelde. Yani böyle insanı kamil olmak, acayip noktalara gelmek, ruhani alanda ilerlemek gibi düşünüyoruz sadece. Oysa bu hepimiz için her an geçerli bir şey. Kişi kendini tanımıyor, kendini tanımadığı…