Elmayı Gördün Mü? · Sayfa 16/33
Afantların en azından bir kısmının bu soruyu zaman zaman kendilerine sorduğunu tahmin ediyorum. En azından, ben kendime ciddi ciddi sordum: "Psikopat mıyım?"
Bu soru, insan ilişkilerimde ve duygusal deneyimlerimde yaşadığım belirgin farklardan kaynaklanıyordu. Afant olarak, duyguları serin yaşarım. Üzüldüğümü bilirim, özellikle de bu duygu belirginse. Ancak, genellikle bu duygunun içinde kaybolmam. Başkalarının derinlemesine etkilendiği ya da en azından öyle göründüğü durumlar, benim için gelip geçer. Bu da beni zaman zaman "Acaba bende bir eksiklik mi var?" diye düşündürmüştür.
Öfkelenirim, ama öfkem anlıktır ve çoğu zaman kalıcı izler bırakmaz. Öfkem, zihnimde ne görsel ne de işitsel yankılar yaratır; o an kendini hissettirip sonra serin bir rüzgar gibi dağılıp gider. Acı çekmek, sadece var olduğu sürece anlamlıdır; acı çektim diye uzun süre bunun üzerinde durmam. İnsanların acılarını sakince dinleyebilirim ve haberlerden fazla etkilenmem. Bu da, "psikopat mıyım?" diye düşünmemi tetikleyen şeylerden biri olabilir.
Ancak, bu sadece yüzeyde bir benzerlik. Aslında psikopat olmadığımı biliyorum. İnsanların acılarını, çaresizliklerini ve üzüntülerini anlamıyor değilim; aksine, onları gayet iyi anlıyorum. Fakat bu duygularda kaybolmuyorum. Kendi geçmiş acılarımı bile serinkanlılıkla değerlendirebiliyorum. Hatta zorlu süreçlerde bile soğukkanlı kalabiliyorum. Sanki her şey bir filmmiş gibi, o olayın sadece soyut bir parçası olarak izliyorum. İçsel bir mesafe var ve bu mesafe, bana olayları dışarıdan bakarak değerlendirme imkanı veriyor.
Empatim var, yok değil. İnsanların acılarını hafifletmek için elimden geleni yapma eğilimindeyim. Ancak bu his, beni zorlayan bir baskı değil; daha çok bilinçli bir tercih gibi geliyor. Zihnimde imgeler üretemediğim için, olaylar ve insanlar üzerindeki duygusal yükleri görsel ya da işitsel bir şekilde canlandırmıyorum. Bu da duyguların güçlü akıntılarına kapılmadan hareket etme özgürlüğü tanıyor bana.
Ve evet, psikopat değilim. Zaten bir psikopat bu soruyu kendisine ciddi şekilde sormaz. Sorsa bile, bunu bir merakla, hatta neredeyse oyunbaz bir şekilde sorardı. Oysa ben, sadece duygularımı daha serin yaşıyorum ve bu, benim düşünme ve anlamlandırma tarzımla ilgili.
*******
**Afant bir zihin, duyguları serinkanlılıkla değerlendirir; ama bu, empatinin yokluğu anlamına gelmez.**
*******
← HAYVAN MEZARLIĞI: ZİHİNSEL DÜNYADA KORKUYLA YÜZLEŞMEK | İçindekiler | KİMİN DUYGUSU DAHA DUYGU? →
© 2024, 2026 Mustafa Acungil. Tüm hakları saklıdır. Bu kitap web sitesinde ücretsiz okunması için sunulur ve zaman zaman güncellenebilir (canlı kitap · Sürüm: 2026-08). Bağlantıyı paylaşmakta özgürsünüz; metni kopyalayıp başka yerde yayımlamak izne tabidir. Ayrıntı → Haklar ve Kullanım.
