Elmayı Gördün Mü? · Sayfa 27/33
Bilinçaltım bana film oynatamıyor, ses duyuramıyor, canlandırılmış duygular gönderemiyor. Bunun yerine bana sessiz bir dille "konuşuyor." Söyledikleri zihnimde ses olmadan beliriyor, tıpkı bir vahiy gibi. Bu durumu tarif etmenin en iyi yolu bu: Bir varlık var, ama görünmüyor; bir ses var, ama duyulmuyor; bir duygu var, ama o da tam olarak hissedilmiyor. Her şey soyut.
Her şey, ama her şey, yalnızca kavramsal bir forma bürünüyor. Bilinçaltım zihnime bu soyut kavramlarla ve dille "ifade ediyor," ben de dışarıya ancak bu ifadeler aracılığıyla ulaşabiliyorum.
Konuşmayı bu yüzden çok seviyorum. Çünkü bilinçaltımın bilincime yapabildiği şey de tam olarak bu: Sessizce, kelimelerle konuşmak. İçimde yaşadığım her şeyi dışarıya dökebilmemin tek yolu, kelimeleri kullanmak. Ve o sessiz dilin bana verdiği ifade gücünü, sesli hale getirmek.
← FARKI NEREDEN BİLİYORUM: BİLİNÇALTININ CANLI SAHNELERİ VE AFANT ZİHNİNİN BOŞLUĞU | İçindekiler | KONUŞMAK: AFANT ZİHNİNİN DIŞA VURUMU →
© 2024, 2026 Mustafa Acungil. Tüm hakları saklıdır. Bu kitap web sitesinde ücretsiz okunması için sunulur ve zaman zaman güncellenebilir (canlı kitap · Sürüm: 2026-08). Bağlantıyı paylaşmakta özgürsünüz; metni kopyalayıp başka yerde yayımlamak izne tabidir. Ayrıntı → Haklar ve Kullanım.
