Elmayı Gördün Mü? · Sayfa 31/33
Çok derinlere daldık bu kitapta. Konuşulacak çok derinlik var ama biraz bahsedip sıradakine geçiyoruz. Afantlığın yaşamımda bana nerelerde ve nasıl kendisini gösterdiğiyle sınırlı kalmaya çalışıyorum. Siz de kendi deneyimlerinizi düşünerek afant olup olmadığınızı anlayabilirsiniz belki böylece. Eğer afant değilseniz, bu anlatım aracılığıyla afant olmanın nasıl bir şey olduğunu birazcık hayal edebilirsiniz. Bu soyut dünyada benimle birlikte kısa bir gezintiye çıkarsınız anlamak için.
Şimdi biraz derin mevzulardan geri çekilelim. Basit ama bir o kadar da anlamlı şeylerden, yani eşyalar ve deneyimlerden bahsedelim. Benim için, eşyalar sadece eşyadan ibaret değildir; onlar yaşanmışlıkların sessiz tanıklarıdır. Eşyalarım eskir. Severim eskimiş eşyalarımı; onlardaki izleri, yıpranmışlıkları, yaşanmışlıkları kucaklarım. Her iz, her kırışıklık bana bir anıyı, bir deneyimi, bir yolculuğu hatırlatır. Oysa zihnimde bu anıları canlandıramam. Belki de bu yüzden, eşyalarımda bu izleri bu kadar seviyorum. Çünkü o izlerde, gözümde canlandıramadığım anılarım var, sessizce bir köşede duruyorlar.
Mesela okuduğum kitaplar\… Kitaplarım eskidikçe daha değerli hale gelir. Yıpranmış köşeleri, suyla ıslanmış sayfaları, kahve lekeleri, altı çizilmiş satırları\… Hepsi bir deneyimi barındırır. Bazen bir kitabı bilerek yavaş yavaş okurum, her sayfasında durur, biraz daha taşırım yanımda. Onunla geçirdiğim zamanı uzatmak isterim. Kitapla aramdaki bu ilişki, sanki bir dostluk gibidir. Kitap yıprandıkça, bana daha fazla şey hatırlatır. Belki de bir kitabın sayfasına bulaşan kahve lekesi, o anın sıcaklığını zihnimde değil ama kitabın sayfasında ölümsüzleştirir.
Kemerlerim, botlarım\… Onları yıllarca kullanırım. Derideki izler, kırışıklıklar bana yaşamı anlatır. Bir kemerin kıvrılmış kenarlarına bakınca, kaç yıl geçtiğini, o kemerin benimle yaşadığını, yaşlandığını hissederim. Yıpranmışlık, aslında bir yoldaşlık, bir deneyimdir benim için. Yeni bir şeyin cazibesi olabilir, ama eskimiş bir eşyanın bende uyandırdığı his, içimde bir yerlerde hâlâ canlı kalan bir anıdır.
Yüzümdeki kırışıklıklar bile; onları seviyorum. Çünkü asıl en çok onlar yaşamımın izlerini taşıyor. Görselleştiremediğim anılarım belki de yüzümde, ellerimde, eşyalarımda duruyor. Zihnimde beliremeyen anılar, belki de bu eskimişliklerde kendine bir yer buluyor. Bazen, bir eşyama dokunurken, ona sadece bir eşya gibi değil, bir anı gibi dokunduğumu hissediyorum.
Ama ilginçtir ki, deneyimlerim asla eskimez. Her şey yeniden yaşanır. Zihnimde bu deneyimlerin somut bir kaydı yok. O yüzden her deneyim biraz ilk deneyim gibidir benim için. Bir yeri ikinci kez ziyaret ettiğimde bile, zihnimde o yerle ilgili bir görsel olmadığından, sanki orayı ilk kez görüyormuşum gibi hissederim biraz. Her deneyimim taze, her şey yenidir. Ama bir yandan da o deneyimle ilgili bir ustalığım var; her yeni deneyim, birikmiş tecrübelerimin üzerine inşa edilen bir yenilik. Bu yüzden, hem acemi bir merakla hem de usta bir dokunuşla yaşıyorum her şeyi. Deneyimlerim eskimiyor, çünkü zihnimde onlara dair bir 'eski' yok. Her seferinde yeniden başlıyor her şey.
Aynı yerlere gidip durmaktan sıkılmam. Çünkü o yerlerin bana sunduğu şeyler hep yenidir. Zihnimde görseller olmadan, mekanların hafızası yoktur. O yüzden aynı yere her gittiğimde o yer yeni bir deneyimdir. Sadece fiziksel hafızamda taşıdığım izlenimler, o yerin duyusal hatıraları vardır belki. Ama bunlar da hep tazedir, çünkü zihnimde birikmiş bir "görüntü" değil.
İnsanlar bazen aynı şeyleri yapmaktan sıkılır. Ama ben sıkılmam. Çünkü her seferinde zihnimde yenileniyorum. Bu yüzden, eski eşyalarım eskidikçe güzelleşiyor, ama deneyimlerim hep taze kalıyor.
← KELİMELERLE YOLUNU BULMAK: AFANTAZYA VE YARATICI SÜREÇ | İçindekiler | ÖRÜNTÜ KAFA →
© 2024, 2026 Mustafa Acungil. Tüm hakları saklıdır. Bu kitap web sitesinde ücretsiz okunması için sunulur ve zaman zaman güncellenebilir (canlı kitap · Sürüm: 2026-08). Bağlantıyı paylaşmakta özgürsünüz; metni kopyalayıp başka yerde yayımlamak izne tabidir. Ayrıntı → Haklar ve Kullanım.
