Üç Vadiden Kendine Yolculuk · Bölüm 93/96
İçimizdeki meclis kendiliğinden canlı kalmaz. Yaşamın akışı içinde bazı sesler yeniden baskınlaşır, bazıları geri çekilir, bazı ihtiyaçlar duyulmadan kalır. Bu yüzden insanın yaşamında düzenli bir temas ritmine ihtiyacı vardır: biteni uğurlayan, başlayana yer açan, yaşananlardan bilgi süzen ve yeni olana daha serbest bir şekilde yaklaşmayı sağlayan bir ritim.
*
Yaşam çevrimlerle akar.
An biter, yeni an doğar. Gün kapanır, gece açılır. Gece biter, gün başlar. Hafta tamamlanır, yeni hafta gelir. Aylar, yıllar, dönemler, ilişkiler, işler, hevesler, yorgunluklar… Hepsi bir biçimde doğar, yaşar, değişir ve yerini başka bir şeye bırakır.
Ama biz çoğu zaman bitenleri gerçekten kapatmayız.
Yarım kalan işler, söylenmemiş sözler, görülmemiş ihtiyaçlar, fark edilmemiş öğrenmeler ve taşınan yükler içimizde konuşmaya devam eder.
Bu yüzden muhabbetli kapanış değerlidir.
Muhabbetli kapanış, yaşananları yargılamak değildir. Kendimizi mahkemeye çıkarmak değildir. Yaşananlara dönüp muhabbetle bakmaktır.
Ne oldu?
Bende ne kaldı?
Hangi parçam yoruldu?
Hangi parçam hiç konuşamadı?
Neyi uğurlamam gerekiyor?
Neyi yeni döneme bilgi olarak taşıyabilirim?
Biteni muhabbetle uğurlamak gerekir. Buradaki bitiş, yok oluş değil; tamamlanmış olanın yerini bırakmasıdır. Bitenin bilgisini almak gerekir.
Geleni ise özgür bırakmak gerekir.
Muhabbetli kapanış tam bu aralıkta durur.
Geçeni inkâr etmez. Geleni boğmaz.
Eskiyi yargıya dönüştürmez. Yeniyi baskıyla başlatmaz.
Bitenin bilgisini alır. Yeniye yer açar.
Böylece muhabbetli kapanış, muhabbetli açılışa dönüşür.
Muhabbetli açılış da zamanla muhabbetli yaşama hizmet eder.
Ama bu ritmi hangi ölçekte kuracağız?
← İÇ MECLİSTEN SERBEST İŞLEVSELLİĞE | İçindekiler | HAFTANIN RİTMİ →
© 2026 Mustafa Acungil. Tüm hakları saklıdır. Bu kitap web sitesinde ücretsiz okunması için sunulur ve zaman zaman güncellenebilir (canlı kitap · Sürüm: 2026-07). Bağlantıyı paylaşmakta özgürsünüz; metni kopyalayıp başka yerde yayımlamak izne tabidir. Ayrıntı → Haklar ve Kullanım.
